Siyasette bazı isimler vardır; görev süreleri biter ama izleri silinmez. Aradan yıllar geçse de sokakta, pazarda, kahvede isimleri anıldığında yüzlerde bir tebessüm oluşur. İşte o isimlerden biri de Cumhuriyet Halk Partisi’nin Manisa 22. ve 24. dönem milletvekili Hasan Ören’dir.
Manisa’nın özellikle Turgutlu ilçesinde, Çal Dağı mücadelesi denildiğinde hafızalarda ilk canlanan isimlerden biri yine Hasan Ören olur. O dönem çevre hassasiyetiyle yükselen seslere kulak vermiş, konuyu Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne taşımıştı. Sadece kürsüden konuşan bir siyasetçi değil; sahada, vatandaşın yanında duran bir temsilci profili çizmişti.
Onu farklı kılan neydi?
Belki de en çok dillendirilen özelliği, “ulaşılabilir” olmasıydı. 7 gün 24 saat telefonunu açan, mesajlara dönen, “Benim işim değil” demeden dinleyen bir milletvekili… Bugün vatandaşın en çok yakındığı konulardan biri, seçilmişlere ulaşamamakken; Hasan Ören ismi tam tersine bir örnek olarak anılıyor.
Siyasette makamlar geçicidir ama gönüllerde yer edinmek kalıcıdır. Turgutlu sokaklarında yürürken, gencinden yaşlısına kadar birçok kişinin ona olan sevgisini görmek mümkündü. Bir milletvekilinden öte, “bizden biri” olarak görülüyordu. Halkın sorunu benim sorunum anlayışı, sadece bir slogan değil, pratiğe dönüşmüş bir duruştu.
Bugün sokakta konuştuğunuzda sıkça şu cümleyi duyarsınız:
“Hasan Ören gibi vekil arıyoruz.”
Bu cümle aslında çok şey anlatıyor. İnsanlar artık sadece kürsü konuşması yapan değil, dert dinleyen; sadece seçim zamanı değil, her zaman sahada olan siyasetçiler istiyor. Temsil makamının, halktan kopmadan da yürütülebileceğinin canlı bir örneğini hafızalarında taşıyorlar.
Siyasetin dili sertleşebilir, gündem değişebilir, isimler çoğalabilir… Ancak samimiyet, emek ve halkla kurulan gerçek bağ unutulmuyor. Hasan Ören’in adı bugün hâlâ anılıyorsa, bunun sebebi görev yaptığı yıllardan çok, bıraktığı izdir.
Belki de mesele tam olarak budur:
Milletvekili olmak kolay, halkın vekili olmak zordur.
